-
Kabaliktaran
ni Estancio Hugnatan
Paiyakin mo ako’t saktan ng matindi
Lumayo ka’t ‘wag ng magpapakitang muli
Itigil mo na ang ‘yong mga ngiting nangingiliti
At ‘wag iparirinig ang boses mong kay buti
Hindi ko na kailangan ng mga matatamis mong gawa
Mga pinagdaana’t pinagsamaha’y kalimutan mo na
Isipin mong di kita minahal at ni di mo ako nakilala
Kalungin mo sa isipan ang lahat ng pagtataka
Pagdudahan mo ang aking nararamdaman
Pagsisihan mo ang sa ngayo’y iyong kinalalagyan
Kilatisin mo’ng pag-ibig na animo’y ‘king pinahahalag’han
Gawing laruan ang damdamin kong puno ng kamanhiran
Tapusin ang kung ano man ang nasabi ngang nasimulan
Tapusin na nga ito kung totoong mayroon man
Kitilin na ang ugat bago pa man seryosong magkasakitan
Ibaon sa lupa, sunugin, ipaanod sa ilog at tuluyang kalimutan
Humanap ka ng iba na sa tingin mo’y mas dapat
Sumama sa kanya’t sa kanya na lamang maging tapat
Ituring mo na ako para sa’yo kailanma’y di sasapat
Walang mangyayari kahit anong gawin mong pagbanat
Pigain mo ako sa aking mga kamalian at husgahan
Wasakin mo ang aking tiwala sa sarili’t katauhan
Pulbusin mo ang natitira kong kapirasuhan
Apakan, luhuran, tukuran, maging iyo pang dur’an
Papanawin mo ang ano mang iyong nararamdaman
Buuin mo sa isip na ito’y kathang-isip lamang
Puksain mo ang lahat ng namuo sa ating nakaraan
Ang mga nagawa ko para sa’yo, di nangyari kailanman
Kalimutan mo na ang mga regalo’t maaamong salita
Pati mga panggulat ko’t matatamis na pangbigla
Di mo na ito kailangan ‘pagkat wala namang katotohanan
Uulitin ko’t ito’y laru-laro lamang
Ngunit sa huli ng tulang ito ay ipagpaumanhin mo
Na kailangan kong gawing malungkot ang sarili ko
Ang bawat linyang naisusulat sa ibabaw nito’y
Mga gawang eksenang alam kong ikalulungkot mo
Kalimutan mo na’ng mga linyang iyon na nakabubugnot
Pinupuno ko lamang ang aking katauhan ng mga kurot
Pinaparaang muli ang isip sa nakababaliw na pasikut-sikot
Ipagpaumanhin mo ang pangangailangan kong maging malungkot
Sana’y maunawaan mo sa dakong ito
Na ang paglikha ko ng mga linyang mala-demonyo
Ay kinailangan lamang upang ipaisip sa iba pang makababasa nito
Na ang labis na kalungkuta’y may katapat ng kaligayahang totoo
‘Pagkat sa ngayo’y di na ako iiyak o gaanong masasaktan
‘Pagkat ang di mo paglayo ay aking pinagkakatiwalaan
Sana nga’y huwag kang titigil sa mga ngiti ng kaginhawahan
Pati ang marinig ang boses mong puno ng kabutihan
Ngayo’t maging dati pa’y dama ko’ng matatamis mong gawa
At maging kaluluwa ko’y di makalilimutan ang pinagsamahan
At walang pag-iisip, sapagkat una’t sapul ay nararamdaman
At ang pag-iibigan nati’y di na katakataka
Kaya’t noon pa man ay ‘di ko na pinagdududahan
Maging anuman ang aking maging katapusan
Alam kong ‘di ko ito pagsisisihan kailanman
‘Pagkat di tulad ng isang laruan, ako’y may natutunan
Kaya nga’t sana ay wala na itong hangganan
Kahit ang katotohanan ng kamatayan ay naririyan
Sapagkat ang mga kaluluwang tunay na nagmamahalan
Ay pagtatagpuing muli sa langit ng Amang makapangyarihan
Ang Diyos ay pag-ibig, tunay na Siya nga
Kaya nga’t ikaw ay turing kong Diyos sa lupa
Instrumento ng Diyos upang pag-ibig ay maipadama
Sa katulad kong sa pag-ibig niya ay nangungulila
